در این اثر، نویسنده به شیوه‌ای شاعرانه به بافتی دقیق از قافیه‌ها و تصاویر زنده می‌پردازد. هر خط مانند سلولی در یک قاب موسیقایی است که با تکرار و تطابق آواها پیوندی معنایی می‌سازد. بافت کلامی با ریتمی آرام و تدریجی پیش می‌رود تا فضایی تأمل‌آمیز خلق کند که در آن کلمات به هم می‌پیوندد و معنا را در لمس کوتاه هر بیانی می‌سازند. این نوشته نسبتاً کوتاه، به کندوکاو در حسِ زمان، یادآوری و تجربهٔ زبان می‌پردازد و از طریق بازی‌های صوتی، تصویرها و استعاره‌ها به کشف ژرفای تجربه انسانی می‌پردازد.