پائولین کائل (۱۹۱۹–۲۰۰۱) بدون شک یکی از بزرگترین نام‌ها در نقد فیلم بود. او اهل کالیفرنیا بود و اولین نقد خود را در سال ۱۹۵۳ نوشت و در سال ۱۹۶۸ به ‘نیویورکر’ پیوست. نوشته‌های او به خاطر سبک نوشتاری بسیار نظر محور و سرزنده‌اش ستایش و به خاطر نقدهای سوبژکتیو و گاهی بی‌رحمانه‌اش مورد انتقاد قرار گرفت. نوشتار کائل به طرز شگفت‌انگیزی و به شدت ریشه‌دار در تجربه‌اش از تماشای فیلم به عنوان یکی از اعضای تماشاگران بود. او به یک اندازه دوست‌داشتنی و منفور بود - مورد محبت دیگر منتقدان که او تأثیر زیادی بر آنها داشت و مورد نفرت فیلمسازانی که فیلم‌هایشان را تخریب کرد. کائل فیلم‌هایی را نابود کرد که اکنون به کلاسیک تبدیل شده‌اند، مانند صدای موسیقی و درباره دیگرانی مانند بانی و کلاید ستایش کرد. او همچنین از مشکلات دائمی زنان در صنعت سینما و نقد فیلم آگاه بود و به شدت با جنسیت‌زدگی مبارزه کرد، هم در نقدهایش و هم در حضورهای رسانه‌ای‌اش.