شمال ایتالیا، اواسط دهه ۱۹۶۰. کارلا یک معمار تازه‌کار است و به نظارت بر پروژه‌های ساخت یک سری از کارهای عمومی در حومه فراخوانده می‌شود. کارلا با تیمی از مهندسان ساخت و ساز ملاقات می‌کند که مسئول انجام اندازه‌گیری‌های ساختاری هستند. آنها در آزمایشگاه قفل شده، مدل‌های مقیاس از ساختمان‌ها و مناظر را بازتولید می‌کنند. فداکاری آنها بیگانه‌کننده است، زیرا زندگی را در مقیاس مانند بیگانگان از بعد دیگری بازتولید می‌کنند. هر چه زمان می‌گذرد، انگیزه کارلا برای همکاری با آنها کمتر می‌شود. برای او، ساختن به معنای بودن در میان مردم، در جهان است. او رویای خراب کردن دیوارها را به جای بالا بردن آنها و دیدن آسمان دارد. در عوض، مهندسان در آزمایشگاه قفل شده‌اند، جایی که آسمانی وجود ندارد و خورشید نمی‌تواند بدرخشد.