وِلْف که در خانواده ناشنوا به دنیا آمده است با اعتماد به نفس زبان اشاره را می‌آموزد، در حالی که سوفی که در کودکی کاشیه گوش دریافت کرده است برای دیده شدن به عنوان «عادی» با وجود داشتن « لهجه ناشنوا » تلاش می‌کند. آلن نیز با کاشیه گوش مانند سوفی می‌تواند هم زبان گفتاری و هم زبان اشاره را بلد باشد و از منظرهای گوناگون ارتباطی را در جامعه ناشنوایان پیشنهاد می‌دهد. این سه نفر با هم در مسیری برای کشف خود قدم می‌گذارند که پر از درد است.