«در تولد در پالرمو نوعی مجازات است، اما من هرگز آنجا را ترک نکردم، زیرا احساس خیانت می‌کردم. علاوه بر این نمی‌توانم سینیکو تی وی را در هیچ جای دیگری از جهان تصور کنم.» برای فرانکو مارسکو، کارگردان با استعداد و منزوی از پالرمو، شهرش صحنه کمدی سورئال از فساد وسیع بود همان طور که مافیا دوباره تقسیم قدرت و نفوذ در جمهوری دوم را بازتعریف می‌کرد. خرابی‌ها، زباله‌ها، تکه‌های لباس زیر، گاز گرفتن و بلند کردن گاز در قاب تلویزیون در خانه‌های ایتالیایی در بهار سال ۱۹۹۲ بحث‌های شدید فرهنگی درباره محدودیت‌های بی‌زبانی و زیبایی زشتی، حس تاریخ‌پس‌پا و پس از انسان بودن به وجود آورد.